Trip to Paradise

Uitzicht vanaf Lombok op Sumbawa.

Nog maar een week voorbij, maar toch genoeg meegemaakt voor een korte update en wat nieuwe foto’s. Vrijdag waren we namelijk te gast bij een klasje wat Engels leerde. De docenten waren een stel bijna afgestudeerde studenten die voor Engelse docent hadden gestudeerd. De leerlingen van het klasje waren mensen tussen de 30-50. Wij mochten in het Engels een ‘presentatie’ geven over ons land en onze cultuur. Zij konden dan in het Engels vragen aan ons stellen om zo hun Engels te oefenen. In een langzaam tempo en met Jip en Janneke taal staken we van wal. Iedereen was super geinteresseerd en ze bleven maar vragen stellen. Zoals, wat is de functie van alcohol en vertel eens over het homohuwelijk. We hadden ook drop uitgedeeld, met wel heeeel erg weinig success… Iedereen keek erbij alsof ze net een kakkerlak hadden doorgeslikt.

Ook hebben ik en mijn tante cakejes en taart gebakken en versierd voor een van de docenten op de uni. Zij was vrijdag jarig en we hebben haar verrast. Mbak Nana, de jarige job, werd eerst flink in de maling genomen door mijn tante, maar toen ik plotseling met de cakejes aan kwam lopen en happy birthday zong, was ze zo verbaasd dat ze ervan moest huilen. In de lerarenkamer hebben we daarna met alle docenten en wat leerlingen taart gegeten.

We zijn dit weekend ook naar een wayang voorstelling geweest. Je kon helemaal om het podium heen lopen en aan alle kanten stonden stoelen. Ik heb een nieuwe roeping gevonden, ik wil gamelan leren spelen :p.

Zie hieronder weer de foto’s!

We hebben er nu 2 weken Yogya op zitten en beginnen ons hier behoorlijk thuis te voelen. Doordeweeks gaan we overdag op onze motor bike (zie foto’s) naar de talencursus, waar we prive les krijgen van verschillende ontzettend leuke en jonge docenten. Onze lessen beginnen ‘s ochtends om 8.30uur en met pauzes en ruime tijd om te lunchen zijn we om 16.00u klaar. In de ‘drink ruimte’ komen we elke dag andere gezellige studenten tegen die ook les krijgen op het talen instituut van de universiteit Sanata Darma. Super leuke en gekke mensen uit Myanmar, Hong Kong, Filipijnen, Japan en Australia. Na de lessen gaan we meestal naar huis om ons huiswerk te maken en te chillen. Als we zin hebben, gaan we ‘s avonds ook op stap. Zo zijn we naar het Ramayana ballet geweest, traditionele Javaanse dans en hebben we ook kookcursus gedaan. Vaak gaan we er ‘s avonds ook lekker op uit om buiten huis iets te eten, want eten kost hier echt geen drol. Zeker als je de studenten restaurants uitzoekt, ben je met 1euro p.p. of zelfs minder al klaar. En als we thuis blijven, is er altijd wel aanspraak in het huis van mijn tante. Haar deels overdekte voortuin wordt door een aantal schilders gebruikt als ‘atelier’. Elke avond en nacht werken of luieren ze daar, het is een soort ontmoetingsplek geworden. Als we ons dapper genoeg voelen, gaan we ons Indonesisch met hen oefenen, want de meesten spreken geen of slecht Engels.

In het weekend hebben we wat meer tijd om er op uit te trekken. Zo zijn we gisteren, ook op onze motor bike naar Prambanan geweest, Hinduistische tempels. Doordat het een doordeweekse dag was, lag het er rustig bij en waren er weinig toeristen. We kregen een gratis tour van 2 middelbare scholieren die daar een soort praktijkstage liepen, super schattig. Zie ook de foto’s.

Vorig weekend hebben 2 schilders ons op de motor op sleeptouw genomen naar wat plekjes in Yogya. Een bezoek aan de begraafplaats van de sultans van Yogya en een bezoek aan een expert in batik maken stond op het programma. De tocht er naar toe was heel mooi, door dorpjes en langs sawa’s. Helaas kwamen we er, na het beklimmen van de vele traptreden in de bloedhete zon, bij de ingang achter dat de begraafplaats vandaag helaas gesloten was. En na het rondvragen in het dorp waar de batikmaker woonde, bleek hij 2 weken geleden overleden te zijn aan kanker. Alhoewel we dus niks hebben kunnen zin van wat we in gedachten hadden, was het wel gezellig en hebben we de dag afgesloten met een lekkere maaltijd gado-gado.

Ook gingen we vorig weekend met de bus naar de Borobudur. In het meest verotte busje waar we ooit in hadden gezeten en die zeker niet geschikt was voor mensen langer dan 1.70m, reisden we naar de Borobudur af. De bus zat vol met locals van de dorpjes, die manden vol met slippers, etenswaren en wat al niet meer meenamen, waarschijnlijk om ergens te verkopen. Zoals het hier gewoon is, toeterde de buschauffeur 5 keer per minuut en manouvreerde zich op de smalle wegen tussen het drukke verkeer. Onderweg zagen we nog de overgebleven ravage die de Merapi bij de uitbarsting had achtergelaten.

Bij de Borobudur werd Frank behandeld als een celebrity. Al meteen kwam er een groepje middelbare scholieren op hem afgestapt die hem in het Engels vragen wilden stellen over het een en ander, gevolgd door een lange fotosessie. Ik stond er bij en keek ernaar, want als Indo zijnde, ben ik niet zo interessant. Dit gebeurde nog een aantal keren, waarna ik mijn humeur gestaag zag dalen. Na het zoveelste interview ben ik kwaad weggelopen. Zo voelt het dus om ‘de vriendin van’ te zijn…

Volgende week hebben we een soort tentamens, dus dit weekend leren geblazen…

Hieronder nog wat foto’s van onze avonturen!

Afgelopen weekend naar de Kraton van de Sultan van Yogyakarta (YK) geweest. Ook een avondje wezen stappen op de  Jalan Prawirotaman. Zie foto’s.

Gisteren zijn we in Yogya aangekomen, na een paar dagen te hebben rondgesnuffeld in Singapore. Zonder het te beseffen hadden we een hotel in het red light destrict van S’pore geboekt, Geylan. Overdag merkte je er eigenlijk niets van, maar ‘s avonds stonden de dames van lichte zeden op straat te solliciteren naar een paar uurtjes gezelschap in een of ander louche hotel. Ons hotel was zo’n hotel. Het matras was van leer, dus makkelijk schoon te maken. Gelukkig had het hotel de nietsvermoedende rugzak-toerist op een andere verdieping gezet, zodat we weinig last hadden van het gerampetamp.

Naast het bezoeken van de vele shopping malls en het eten van de vele goedkope lekkernijen, zijn we ook een dagje naar het bird park gegaan. Maar toen we er aankwamen, begon het keihard te regenen. ‘Over 10 minuten is het voorbij’, zei Frank de weerman. Helaas was hij niet zo goed in het weer voorspellen als Erwin Krol en bleef het veel langer regenen. Na een half uur wachten besloten we maar iets tegen de regen te kopen: prachtig fel oranje en giftig groene poncho’s, zodat we mengden tussen de vele mooi gekleurde vogels ;-). Zie ook onze foto’s. Iedereen die we tegenkwamen zagen we stiekem giechelen om onze mooie jassen. Ze waren vast jaloers…

Donderdag na een heftige vlucht aangekomen in Indonesia, Yogyakarta, Uti’s geboorteplaats. We werden er hartelijk ontvangen door 2 jongens van het language institute waar we Indonesisch gaan volgen, en door mijn tante. Vandaag zijn we naar de universiteit geweest, waar we een placement test kregen om ons niveau van Indonesisch te bepalen. Daarna volgde een kort interview… in het Indonesisch. In de ‘drink ruimte’ ontmoette we al andere studenten van vele nationaliteiten, voornamelijk Aziatisch, en verder kregen we een uitgebreide rondleiding rond de campus. Iedereen is zo super vriendelijk en we voelen ons meer dan welkom. Maandag beginnen onze eerste lessen.

Gisternacht zijn we op onze eerste bestemming aangekomen: Dubai. Dit emiraat staat bekend om zijn hoge torens en rijke stinkers, en na 1 dag kunnen we bevestigen dat dit klopt ;). We zijn er gisteren maar eens op uitgetrokken en hebben eerst iets aan de Dubai creek gelunched, in de oude stad. Hier voeren mooie ouderwetse houten bootjes op, een groot contrast met de rest van de stad. Op straat zagen we alleen maar Indiase mannen en een paar Fillipijnse vrouwen, de arbeidersklasse van Dubai. Soms vragen we ons af of we nu in Dubai of ergens in India zijn aangekomen. Maar de georganiseerdheid in het verkeer verzekert ons ervan dat dit nooit India zou kunnen zijn.
In de middag zijn we naar Dubai mall gegaan, het grootste winkelcentrum van de wereld, en naar Burj Khalifa, de grootste wolkenkrabber van de wereld. In Dubai mall vonden we het echte Dubai: shoppende sheiks in witte gewaden en “theedoeken” om hun hoofd met hun gesluierde vrouwen en kinderen die lekker aan het relaxen waren bij de McDonalds. Gelukkig hebben we ons daar kunnen bedwingen en ons weten te vermaken met het grote aquarium daar en het stiekem fotograferen van de sheiks.